W dniu 8 listopada 2024 roku Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną przeciwnika Klienta Kancelarii kwestionującą postanowienie Sądu Rejonowego w Krakowie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku na podstawie niemieckiego testamentu wspólnego (tzw. Berliner Testament). Na jego mocy spadkobiercą był Klient Kancelarii – niemieckie stowarzyszenie rejestrowe. SN zgodził się ze stanowiskiem Kancelarii, że kwestia wspólności rozrządzenia na wypadek śmierci stanowi element formy, a nie treści testamentu. Tym samym przyznał rację Kancelarii, że zakaz sporządzania testamentów wspólnych, wyrażony w art. 942 k.c., ma charakter formalny, a w odniesieniu do zagranicznych testamentów wspólnych znajdzie zastosowanie Konwencja Haska z dnia 5 października 1961 roku, dotycząca kolizji praw w przedmiocie formy rozporządzeń testamentowych. W konsekwencji testament wspólny sporządzony zgodnie z wymogami określonymi przez łączniki sformułowane w art. 1 Konwencji jest ważny na gruncie prawa polskiego i będzie stanowić podstawę dziedziczenia także w odniesieniu do składników masy spadkowej położonych w Polsce, w szczególności nieruchomości. SN przyjął także postulowaną przez Kancelarię pro-wspólnotową wykładnię art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, rozstrzygając, że zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości dotyczy także cudzoziemca będącego osobą prawną nieposiadającą statusu przedsiębiorcy, jeżeli jego siedziba znajduje się w państwie – stronie umowy o EOG albo Konfederacji Szwajcarskiej. Szerzej na ten temat: https://www.prawo.pl/prawnicy-sady/wspolny-testament-reczny-malzonkow-jest-wazny,529933.html

Sygn. akt: II CSKP 179/23, I Ca 2245/18

W dniach 30 września – 3 października 2024 odbył się w Quebec 40. Światowy Kongres IFFRO (International Federation of Reproduction Rights Organisations) – Międzynarodowej Federacji Organizacji Praw Reprograficznych. W Kongresie wzięła udział – jako reprezentantka Kopipol, polskiej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi twórców naukowych i technicznych – partnerka Kancelarii dr Anna-Maria Niżankowska-Horodecka.

W ramach spotkania Grupy Europejskiej wygłosiła referat na temat implementacji do polskiego porządku prawnego Dyrektywy 2019/790 w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym. W trakcie wykładu szczególną uwagę poświęciła problematyce związanej z wyjątkiem odnoszącym się do eksploracji tekstów i danych, w tym możliwości jego stosowania dla trenowania modeli AI, a także problematyce związanej z licencjami zbiorowymi z rozszerzonym skutkiem.

W ramach spotkania Europejskiego Forum Opłat złożyła sprawozdanie z ostatnich wydarzeń w Polsce mających związek z pobieraniem opłat reprograficznych.

Kancelaria wygrała prawomocnie kolejną sprawę frankową. Tym razem z powództwa Banku Millennium przeciwko Klientom Kancelarii – kredytobiorcom, którzy zawarli z Bankiem umowę kredytu we frankach szwajcarskich w 2007 roku.

Wobec problemów ze spłatą kredytu, Bank wypowiedział kredytobiorcom umowę kredytu. Następnie w porozumieniu z Bankiem kredytobiorcy zostali zmuszeni do sprzedaży kredytowanej nieruchomości. Pomimo wpłacenia do Banku ceny uzyskanej ze sprzedaży, Bank stał na stanowisku, że całość kredytu nie została spłacona i pozwał Klientów Kancelarii o zapłatę brakującej części, ponad 100.000 PLN.

Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 roku oddalił powództwo Banku i zasądził na rzecz Klientów Kancelarii koszty procesu. Sąd zaakceptował argumentację Kancelarii, że umowa kredytu zawiera niedozwolone klauzule umowne odnoszące się do przeliczeń walutowych przy wypłacie i spłacie kredytu. W konsekwencji przyznał rację kredytobiorcom, że nie są oni zobowiązani do zapłaty na rzecz Banku jakiejkolwiek kwoty.

Wyrok ten został podtrzymany wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2024 roku, którym oddalono apelację Banku i zasądzono na rzecz kredytobiorców koszty procesu za instancję apelacyjną.

Sygn. akt I ACa 941/22

W ostatnim czasie Kancelaria uzyskała kolejne korzystne rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w Krakowie, I Wydział Cywilny w sprawie kredytobiorcy walczącego o swoje prawa w tzw. „sprawie frankowej”.

W czerwcu 2023 roku Klient Kancelarii w sporze dotyczącym umowy o kredyt we frankach szwajcarskich zawartej w 2009 roku z Deutsche Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie uzyskał korzystne rozstrzygniecie w postępowaniu przed sądem I instancji – Sądem Okręgowym w Krakowie. Umowa kredytu została uznana za nieważną. Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził na rzecz Klienta Kancelarii od banku zwrot kwoty ponad 260.000,00 PLN oraz równowartość kwoty ponad 250.000 CHF, a także odsetki i koszty postępowania. Tym samym na rzecz Klienta Kancelarii uwzględniono skierowane przez niego żądanie zwrotu należnych mu kwot. Postępowanie apelacyjne nie zmieniło korzystnego wyroku.

Sygn. akt I ACa 5501/23; I C 1878/21

W ostatnim czasie Kancelaria uzyskała korzystne rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w Krakowie, I Wydział Cywilny w sprawie kredytobiorcy walczącego o swoje prawa w tzw. „sprawie frankowej”.

W grudniu 2022 roku Klientka Kancelarii wygrała spór z bankiem BNP Paribas Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jako następcą prawnym Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. w Warszawie dotyczący umowy kredytowej z czerwca 2008 roku. Sąd Okręgowy w Krakowie uznał umowę kredytu we frankach szwajcarskich za nieważną. Od banku na rzecz Klientki Kancelarii zasądzono zwrot kwoty niemal 600.000 PLN wraz z odsetkami i kosztami procesu. Tym samym sądy orzekający uwzględnił w całości roszczenie o zapłatę skierowane przez Klientkę Kancelarii i ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytowej – w tym również – na przyszłość.

Sąd w uzasadnieniu zasadności roszczeń Klientki Kancelarii powołał się na niedozwolone klauzule w umowach kredytowych, uznając je tym samym za niekorzystne dla kredytobiorców i powodujące nieważność umowy kredytowej.

Sygn. akt I ACa 699/23; I C 1435/22

Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację strony powodowej od korzystnego dla Klienta Kancelarii wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie. Tym samym Sąd Apelacyjny zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu I Instancji, na mocy którego zostało oddalone powództwo strony powodowej przeciwko Klientowi Kancelarii. Strona powodowa – spółka stojąca na czele dużej międzynarodowej grupy kapitałowej, w której Klient Kancelarii pełnił funkcję członka zarządu – domagała się od niego zapłaty kwoty niemal 3.o00.000 zł. Ta kwota miała stanowić rzekomo nienależnie wypłaconą zaliczkę na premię roczną, a to m.in. w związku z tym, że w chwili zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, które określało ostateczną kwotę premii, Klient Kancelarii nie był już jej członkiem zarządu powodowej spółki.

Oddalając apelację spółki, Sąd Apelacyjny zgodził się z argumentacją przywoływaną przez Kancelarię. Nie dopatrzył się nienależytego świadczenia (takiego, którego podstawa odpadła w związku z wygaśnięciem przed zatwierdzeniem rocznego sprawozdania finansowego umowy managerskiej) po stronie Klienta Kancelarii. Podobnie jak Sąd Okręgowy, Sąd Apelacyjny zgodził się z twierdzeniem Kancelarii, że premia (tudzież premie – wszak zdaniem pozwanego wypłacane mu kwoty stanowiły zaliczki na premie kwartalne, z rocznym wyrównaniem) stanowiła element wynagrodzenia i wobec tego – zgodnie z art. 746 § 1 kodeksu cywilnego – należała się jako część wynagrodzenia odpowiadająca dotychczasowym czynnościom. Brak było w ocenie Sądu Apelacyjnego jakiegokolwiek rozsądnego argumentu za uznaniem wypłacanych w toku pełnienia funkcji świadczeń za nienależne, a to tym bardziej, że w innym procesie na rzecz Klienta Sąd Apelacyjny prawomocnie zasądził premie za dalsze okresy – proporcjonalnie, aż do dnia wygaśnięcia umowy menedżerskiej.

Sygn. akt I AGa 291/20

Europejski Trybunał Praw Człowieka wyrokiem z dnia 9 czerwca 2022 roku uwzględnił zarzuty skargi Klienta Kancelarii i uznał, że Sąd Okręgowy w Krakowie oraz Sąd Apelacyjny w Krakowie dopuściły się naruszenia art. 6 § 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez ograniczenie prawa do sądu.

Oba polskie Sądy, tj. Sąd Apelacyjny i Sąd Okręgowy odmówiły państwu Szewczykom (w owym czasie nie reprezentowanym przez Kancelarię) zwolnienia od uiszczenia opłaty sądowej od apelacji, jaką wnieśli od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie zasądzającego od nich solidarnie 634.254,15 USD. Państwo Szewczykowie, ze względu na złą sytuację finansową, nie byli w stanie wnieść opłaty wyższej niż 10.000 PLN, którą to kwotę deklarowali jako możliwą do poniesienia. Tymczasem Sądy uznały, że muszą wnieść opłatę w wysokości 60.000 PLN. Wskutek niemożności uiszczenia tej kwoty apelacja państwa Szewczyków nie była rozpoznawana (została odrzucona z powodu nieopłacenia).

Europejski Trybunał Praw Człowieka przyjął, iż odmowa zwolnienia Klientów Kancelarii z zapłaty opłaty sądowej była motywowana ochroną interesów majątkowych Skarbu Państwa. Trybunał stwierdził, że z treści uzasadnień orzeczeń Sądów obu instancji nie wynikało, aby postępowanie apelacyjne – które starali się zainicjować – było pozbawione szans powodzenia. Jak zauważył Trybunał, Sądy obu instancji założyły a priori, że Klienci Kancelarii powinni byli zadbać o wcześniejsze zgromadzenie środków finansowych na pokrycie opłaty i tym samym nie rozważyły właściwie ich sytuacji majątkowej. W konsekwencji, Trybunał uznał, że zobowiązanie do pokrycia kosztów wniesienia apelacji stanowiło nieproporcjonalne ograniczenie prawa dostępu do sądu.

Trybunał zasądził zarówno słuszne zadośćuczynienie za krzywdę jak i zwrot kosztów postępowania prowadzonego przed Trybunałem.

Sygn. akt: 51832/13 Szewczykowie przeciwko Polsce

Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację strony pozwanej od korzystnego dla Klienta Kancelarii wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie. Tym samym Sąd Apelacyjny zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu I Instancji, na mocy którego Klientowi Kancelarii zostało zasądzone od strony pozwanej (jednej z największych grup kapitałowych w Polsce) zaległe wynagrodzenie (podstawowe i premia), zaległe inne świadczenia oraz odszkodowanie za pięć lat przestrzegania zakazu konkurencji obowiązującego go jako byłego dyrektora finansowego i wiceprezesa zarządu spółki-matki.

Oddalając apelację strony pozwanej, Sąd Apelacyjny zgodził się w całości z argumentacją przywoływaną przez Kancelarię dla uzasadnienia roszczeń jej Klienta, jak również dla odparcia kontrargumentów strony pozwanej. Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd Okręgowy, zgodził się z twierdzeniem Kancelarii, że przyczyna wskazana jako ta, która spowodowała odwołanie z zarządu spółki-matki Klienta Kancelarii była nieuzasadniona. To po pierwsze, a po drugie – nawet gdyby była – to i tak nie uzasadniałaby odmowy wypłaty mu zaległych świadczeń. Wbrew twierdzeniom strony pozwanej sądy obu instancji nie dopatrzyły się w działaniach Klienta Kancelarii takich, jakie mogłyby być negatywnie ocenione. Oba Sądy potwierdziły też, że przez okres trwania zakazu konkurencji były dyrektor finansowy grupy kapitałowej, przestrzegał zakazu konkurencji.

Wartość zasądzonych kwot wraz z odsetkami przekraczała na dzień wydania wyroku Sądu Apelacyjnego 32 miliony złotych.

Sygn. akt I AGa 338/20

Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2022 roku oddalił apelację Gminy Kraków od korzystnego dla Klienta Kancelarii wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie zasądzającego odszkodowanie od Gminy Kraków.

Klient Kancelarii domagał się od Gminy Kraków zapłaty odszkodowania na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z obniżeniem wartości nieruchomości, a w konsekwencji obniżeniem ceny sprzedaży tej nieruchomości. Obniżenie to było skutkiem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczającego możliwość zabudowy nieruchomości w stosunku do wcześniej wydanej na rzecz Klienta Kancelarii decyzji o warunkach zabudowy. Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od Gminy Kraków odszkodowanie w wysokości ponad pół miliona złotych.

Sąd Apelacyjny podzielił w całości argumentację Kancelarii, zgodnie z którą prawomocne uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku sprawy o odszkodowanie nie naprawiło szkody w majątku Klienta Kancelarii, który sprzedał nieruchomość za obniżoną cenę.

Sąd Apelacyjny zgodził się również z Kancelarią, że składanie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zapobiegłoby wprowadzeniu ograniczeń w możliwości zabudowy, a Gmina Kraków, znając treść wydanych decyzji o warunkach zabudowy, musi liczyć się z ustawowymi konsekwencjami uchwalenia planów mniej korzystnych dla właścicieli nieruchomości.

Sygn. akt: I ACa 1090/20

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie (VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej) oddalone zostało w całości powództwo – aktualnie już byłej – organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi („OZZ”) przeciwko Klientowi Kancelarii – innej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

Powód domagał się łącznie zapłaty kwoty prawie 2.500.000 zł tytułem pobranych przez Klienta Kancelarii należności od producentów, importerów i przedsiębiorstw reprograficznych opłat na podstawie przepisów art. 20 i 20¹ ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a rzekomo niewypłaconych Powodowi we właściwej wysokości.

Sąd Apelacyjny podzielił w całości argumentację Kancelarii, zgodnie z którą utrata statusu OZZ w toku sprawy (co stanowiło pochodną cofnięcia Powodowi przez Ministra Kultury zezwolenia na zbiorowe zarządzanie) spowodowała, że Powód utracił legitymację czynną, a bez znaczenia było to, kiedy rzekome należności miały stać się wymagalne (przed czy po tej utracie).

Niezależnie od tego, Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd Okręgowy, zgodził się z twierdzeniem Kancelarii, że przeprowadzane na zlecenie Klienta Kancelarii, przez jeden z Instytutów Badań Rynku i Opinii Publicznej, przez ostatnie kilkanaście lat, badania statystyczne na temat udziału utworów reprezentowanych przez OZZ wśród utworów kopiowanych były prawidłowe, a zatem żadna niedopłata na rzecz Powoda nie powstała.

Sygn. akt: VII AGa 60/21